قائم على رأس الغلام ، والغلام يفحص برجليه ؛ وحسين « 1 » يقول : بعدا لقوم قتلوك ؛ ومن خصمهم يوم القيامة فيك جدّك ! « 2 » ثمّ قال « 2 » : عزّ واللّه على عمّك أن تدعوه فلا يجيبك ، أو يجيبك ثمّ لا ينفعك ! « 3 » صوت واللّه كثر واتره ، وقلّ ناصره . ثمّ احتمله « 3 » فكأنّي أنظر إلى رجلي الغلام يخطّان في الأرض ، وقد وضع حسين « 4 » صدره على صدره ؛ قال « 4 » : فقلت في نفسي : ما يصنع به ! فجاء به حتّى ألقاه مع ابنه عليّ ابن الحسين وقتلى قد قتلت حوله من أهل بيته ، فسألت عن الغلام ، فقيل : هو القاسم ابن الحسن بن عليّ بن أبي طالب . « 5 » « 6 »

--> ( 1 ) - [ العبرات : « الحسين » ] . ( 2 - 2 ) [ لم يرد في العبرات ] . ( 3 - 3 ) [ نفس المهموم : « صوته ، هذا يوم واللّه كثر واتره ، وقلّ ناصراه ، ثمّ احتمله على صدره » ] . ( 4 ) - [ لم يرد في العبرات ] . ( 5 ) - [ أضاف في نفس المهموم : « وروي أنّه قال الحسين عليه السّلام : اللّهمّ أحصهم عددا ، واقتلهم بددا ، ولا تغادر منهم أحدا ، ولا تغفر لهم أبدا ، صبرا يا بني عمومتي ، صبرا يا أهل بيتي ، لا رأيتم هوانا بعد ذلك اليوم أبدا » ] . ( 6 ) - حميد بن مسلم گويد : پسرى سوى ما آمد كه گويى چهره‌اش پارهء ماه بود . شمشيرى به دست داشت وپيراهن وتنبان داشت ونعلينى به پا كه بند يكى از آن پاره بود . هرچه را فراموش كنم ، اين را فراموش نمىكنم كه بند چپ بود . گويد : عمر بن سعد بن نفيل ازدى به من گفت : « به خدا به أو حمله مىبرم . » گفتمش : « سبحان اللّه ! از اين كار چه مىخواهى ؟ كشته شدن همين كسان كه مىبينى در ميانشان گرفته‌اند ، تو را بس ! » گفت : « به خدا به أو حمله مىبرم . » وحمله برد وپس نيامد تا سر أو را با شمشير بزد كه پسر به رو درافتاد وگفت : « عمو جانم . » گويد : حسين چون عقاب برجست وهمانند شيرى خشمگين حمله آورد وعمر را با شمشير بزد كه دست خود را حايل شمشير كرد كه از زير مرفق قطع شد وبانگ زد وعقب رفت . گويد : تنى چند از سواران مردم كوفه حمله آوردند كه عمر را از دست حسين رهايى دهند . اسبان رو به عمر آوردند وسمهاى آنها به حركت آمدند واسبان وسواران جولان كردند وأو را لگدمال كردند تا جان داد . وقتي غبار برفت ، حسين را ديدم كه بر سر پسر ايستاده بود وپسر با دو پاى خويش زمين را مىخراشيد وحسين مىگفت : « ملعون باد قومي كه تو را كشتند ! به روز رستاخيز جد تو از جمله دشمنان آنها خواهد بود . » -